Integracja niepełnosprawnych tematem konferencji w Owińskach.
Trwa renowacja polichromii kościoła w Komornikach
Arleta i Krzysztof Matusiakowie – rodzice zastępczy z 10­letnim stażem
Z roku na rok rośnie liczba osób niepełnosprawnych. Większość z nich
potrzebuje pomocy w integracji społecznej i zawodowej.
Temu zagadnieniu była poświęcona konferencja zorganizowana przez
powiat poznański w Specjalnym Ośrodku Szkolno-
Wychowawczym dla Dzieci Niewidomych w Owińskach.
Te cele, które sobie założyliśmy w programach wieloletnich
osiągniemy współdziałając z różnymi podmiotami,
a przede wszystkim z gmianami. Myślę, że to jest taka dobra
platforma wymiany doświadczeń i konstruowania pewnych
planów na najbliższą przyszłość.
Joanna Jastrzębska jest wychowanką ośrodka w Owińskach.
Uczyła się tutaj przez 12 lat. Po studiach wróciła do ośrodka jako nauczycielka.
Nabyłam tutaj umiejętności zarówno edukacyjnych i pod kątem społecznym
zostałam przygotowana do życia. Po ukończeniu studiów rozpoczęłam tutaj pracę
jako nauczyciel języka polskiego i instruktor brajla.
Połowa wychowanków ośrodka w Owińskach podejmuje pracę.
Pięcioro pracuje właśnie tutaj. To wynik dobrego programu
przygotowującego uczniów do samodzielnego funkcjonowania.
Mamy pełną ofertę zajęć rewalidacyjnych, takich dodatkowych zajęć, gdzie pracujemy
i w zakresie orientacji przestrzennej, umiejętności interpersonalnych,
jak również prowadzimy działania wyrównawcze, działania korekcyjne,
rehabilitacja ruchowa, bo sporo sprzężeń jest też z zakresu rehabilitacji ruchowej.
Niepełnosprawnych zatrudnia też Aquanet, stanowią oni 7% wszystkich pracowników.
Są zatrudnieni na stanowiskach inżynierskich, technicznych, jest też dwóch mistrzów,
ja jestem też przykładem jako szef kadr, jestem osobą niepełnosprawną.
W produkcji też, ale takie, które umożliwiają, nie mówimy o typowych dysfunkcjach,
ale choroba typu rak, po zawale, zastawka, tego typu rzeczy, które nie ograniczają.
Niepełnosprawni mogą liczyć na wsparcie Państwowego Funduszu Rehabilitacji
Osób Niepełnosprawnych. O jego najnowszych inicjatywach mówił na konferencji
przedstawiciel funduszu.
Są to różnego rodzaju konkursy oraz dofinansowanie wkładów własnych
w projektach finansowanych ze środków Unii Europejskiej.
Tego typu zadania służą zarówno aktywizacji zawodowej jak i społecznej
osób niepełnosprawnych. Finansujemy również wydawnictwa, różnego rodzaju imprezy
oraz działania związane ze szkoleniami.
Takie spotkania pomagają w wypracowywaniu nowych koncepcji i rozwiązań,
bo w dziedzinie integracji niepełnosprawnych jest jeszcze wiele do zrobienia.
Bardziej racjonalnie należy zabiegać o to, żeby środki finansowe przeznaczone
na to zadanie były lepiej wykorzystywane.
Po drugie, to jest już oklepana bardzo sprawa, myślę, że integracja wymaga integracji
wszystkich organizacji, które się zajmują właśnie integrowaniem.
Po trzecie bardzo ważnym elementem jest rozpoczęcie możliwie wcześnie tej integracji.
Zdaniem profesora Kowalika konieczna jest też pomoc rodzinom osób niepełnosprawnych,
lepsza informacja o formach pomocy i ciągłe doskonalenie pracy służb socjalnych.
Zintegrowane Inwestycje Terytorialne to nowa forma współpracy samorządów
współfinansowana przez Unię Europejską.
Aglomeracja poznańska przygotowała wspólne projekty. O czterech z nich
rozmawiali włodarze Poznania, powiatu poznańskiego i 21 gmin.
Wszystkie projekty mają być realizowane w trybie partnerstwa . Liderem będzie
miasto Poznań , powiat będzie partnerem, można te formy partnerstwa mnożyć.
My się podzieliliśmy zadaniami. Miasto realizuje wszystko na terenie miasta,
a my z kolei realizujemy na terenie powiatu i 4 gmin spoza powiatu.
Jednym z projektów jest budowa węzłów przesiadkowych wokół
Poznańskiej Kolei Metropolitalnej.
Sieć węzłów przesiadkowych umożliwiających dogodną przesiadkę osobom z samochodów
osobowych na pociąg bądź tramwaj, jeżeli chodzi o miasto Poznań,
jak i również, na czym też nam bardzo zależy, żeby były to również dobre
warunki przesiadkowe z innych środków transportu publicznego.
Dwa projekty dotyczą edukacji. To wzmacnianie systemu kształcenia zawodowego
i projekt „Gimnazjalista z pasją”.
Projekt przewiduje przeprowadzenie zajęć w grupach, planujemy, że będzie to
około 130 grup. Będą to zajęcia przygotowane przez pedagogów i psychologów
i będą dotyczyły kwestii doradztwa zawodowego, wspierania kompetencji
kluczowych na rynku pracy.
Czwarty omawiany projekt dotyczy poprawy dostępu do usług asystenta rodzinnego
i koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej.
Od 10 lat prowadzą pogotowie rodzinne. Prze ten czas w ich domu mieszkało
ponad 40 dzieci. Państwo Matusiakowie - wzorowa rodzina zastępcza z Mosiny
w powiecie poznańskim.
Chcieliśmy powiększyć naszą rodzinę na początku o dziewczynki. Po ukończeniu
takiego kursu mieliśmy umieszczonego w naszej rodzinie małego chłopca,
jedno dziecko, było przez parę miesięcy. Potem przyszły kolejne dzieci
i tak od 10 lat prowadzimy tę rodzinę zastępczą.
Pogotowie rodzinne to krótkoterminowa forma rodziny zastępczej.
Dzieci trafiają tutaj prosto z interwencji przeprowadzonych przez policję,
przez kuratorów, przez sądy. Jest to takie ich pierwsze miejsce pobytu,
a sąd przez ten okres ma czas na uregulowanie ich sytuacji.
Trwa to czasami miesiąc, czasami pół roku, czasami rok i więcej.
Długo czy krótko dzieci mają się tutaj czuć jak w domu. Od opiekunów dostają
miłość, troskę, bezpieczeństwo i małe dziecięce radości.
Skakać na trampolinie, bawić się w berka, w domu się bawić klockami lego
i jak jesteśmy razem wszyscy.
Chodzimy na spacery, lubię chodzić z babcią i wszystkimi i z Michałkiem
na lody, na wszystko.
Prowadzenie takiego domu nie jest łatwe. Często trafiają tutaj dzieci
po traumatycznych przeżyciach.
W tym okresie mamy do nadrobienia z nimi te wszystkie braki, które wynikają z zaniedbań
wychowawczych, emocjonalnych. Musimy zatrzeć złe wspomnienia, które w dzieciach siedzą,
te doświadczenia nabyte w ich domach często patologicznych.
Wśród podopiecznych pogotowia zdarzają się niemowlaki. W opiece nad nimi pomaga Marzena.
Mama jednego przebiera, a drugi płacze. Jednego karmi, to drugi płacze, chce pić.
Bo z tym się nie da wyrobić z tymi dzieciakami tutaj.
I bardzo lubię się zajmować małymi dziećmi, bo ja mamie pomagam. Mama robi mleko,
ja ich karmię, przebieram i bardzo lubię się dzieciakami zajmować.
Najtrudniejsze chwile są wtedy, kiedy dziecko musi opuścić ten dom.
Dla mnie to jest najbardziej bolesne. Zawsze pierwsze dni bardzo przeżywam,
po kątach płaczę, wspominam, oglądam zdjęcia.
Często rozmawiam, wspominamy te dzieci z pozostałymi domownikami.
Też są telefony, pytania jak się czują, czy im nic nie brakuje.
Z okazji dziesięciolecia pracy z dziećmi państwo Matusiakowie dostali list
gratulacyjny i prezent od starosty poznańskiego.
Wykonują doskonale tę pracę. To są wspaniali ludzie. Nawet jeśli mają pełną obsadę
i PCPR zadzwoni, że jest potrzebne miejsce dla jednego dziecka,
nigdy nie odpowiedzieli negatywnie. Myślę, że takich ludzi trzeba hołubić,
bo trudno się znajduje tak wspaniałe jednostki, które chcą robić dobrze w środowisku.
Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie wciąż poszukuje i szkoli kandydatów
na rodziców zastępczych.
Takie osoby, które są odpowiednio przeszkolone przez PCPR
mają możliwość pełnienia funkcji. To muszą być osoby,
które nie są karane, nie były im nigdy odebrane prawa rodzicielskie,
mają dobrą opinię w środowisku, jak i doświadczenie w pracy
co najmniej trzyletnie z dziećmi.
Więcej informacji można uzyskać w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie,
które mieści się w Poznaniu przy ulicy Słowackiego 8
lub na stronie www.pcpr.powiat.poznan.pl.
Młodopolscy malarze z Poznania ponad sto lat temu dali popis swej
wyobraźni malując polichromie w kościele w Komornikach.
Kolorystyka i żywe kolory, które są tutaj uwypuklone pokazują
twórczość tych artystów z początku XX wieku.
Polichromie wciąż można podziwiać w kościele pod wezwaniem
świętego Andrzeja Apostoła w Komornikach w powiecie poznańskim.
Nadgryzione zębem czasu wymagają jednak konserwacji.
To żmudna i kosztowna praca, która rozpoczęła się kilka lat temu.
Sto lat już świadczy o tym, że ostały zniszczone, uległy zniszczeniu,
stąd podjęliśmy decyzję o odnawianiu tych polichromii tutaj w kościele.
Udało się już wykonać prace w prezbiterium i północnej nawie kościoła, co pięknie
widać. Obecnie trwają prace w południowej nawie. Prace bardzo kosztowne
wykonywane przez specjalistyczny zakład pod okiem konserwatora i za jego zgodą.
Prace nasze polegają na wzmocnieniu tynku, wzmocnieniu polichromii i jej
zabezpieczeniu, oryginalnej polichromii. Polega to na zaimpregnowaniu odpowiednimi
środkami i uzupełnieniu brakującej polichromii. Robimy to farbami
konserwatorskimi, które normalnie pędzelkiem, gdzie nie ma tej oryginalnej
polichromii uzupełniamy małą kropeczką, czy też kreseczką.
Kościół w Komornikach ma bogatą historię. Jego najstarsza część powstała
w XV wieku. Ołtarz główny i chrzcielnica pochodzą z XVIII stulecia.
Neobarokowe nawy dobudowano w latach 1910-1912. Wtedy
też powstały barwne polichromie. Ich konserwacja potrwa jeszcze kilka lat.
Koszt prac współfinansuje powiat poznański.