Mały chłopiec, wielka sprawa – piłkarski turniej charytatywny
Rozbudowa szkoły podstawowej w Kobylnicy
Droga różańcowa z Wierzenicy do Kicina
„Mały chłopiec wielka sprawa” - to hasło charytatywnego turnieju piłkarskiego.
Mały chłopiec to 6-letni Julek, który przejął się ciężką chorobą przyjaciela
swojego taty. Postanowił działać, a jako że trenuje piłkę nożną, pomysł był oczywisty.
Jedyne najważniejsze co padło z jego ust to powiedział do jednego z trenerów,
do pana Mateusza i do pana Michała „zagrajmy mecz dla Krzycha”.
Od tego się zaczęło. Pomysł sześciolatka podjęli trenerzy z Akademii Reissa.
Wykazał się fantastyczną inicjatywą. Nie mogliśmy z trenerami pozostać
na to obojętnymi, więc zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, zebraliśmy ludzi
którzy chcieli pomóc, a jest tych ludzi bardzo dużo. Mieliśmy bardzo mało czasu,
natomiast wiemy jaki jest cel i wiemy, że też się trzeba spieszyć,
żeby Krzysztofowi pomóc.
W ciągu kilku dni zorganizowano festyn z turniejem piłkarskim na 6 drużyn
i licznymi atrakcjami dla dzieci. W organizacji pomógł powiat poznański.
Trudno się nie zaangażować, kiedy sześciolatek woła w świat:
„Pomóżcie przyjacielowi mojego ojca”. To tak chwyta za serce, że to był
tydzień i jesteśmy. Wszystkie ręce na pokład i działamy. Powiem w ten sposób:
chciałbym, żeby w moim otoczeniu też były takie dzieci.
Na imprezie pojawiły się znane osoby związane z wielkopolską piłką nożną.
Sport często idzie ramię w ramię z dobroczynnością.
To najpopularniejsza dyscyplina sportowa w Polsce. Każda taka impreza,
wszystko jedno jaki sport będzie, jeżeli to przyciągnie. Cel jest szczytny,
a jeżeli można zrobić to przez piłkę, to jeszcze lepiej.
Krzysztof, zwany przez Julka wujkiem od kilku lat walczy z glejakiem,
złośliwym nowotworem. Szansą na wyleczenie jest kosztowna operacja w Berlinie.
Póki co gdzieś tam w głowie ten glejak się cały czas rozrasta, całe szczęście nie
w tak szybkim tempie. Ale niestety będzie potrzebna już pewnie niebawem
jakaś hospitalizacja. Póki co zbieramy jak najwięcej pieniędzy na leczenie.
Najważniejszym wynikiem turnieju były puszki pełne pieniędzy.
A na boisku...
wygrała drużyna starostwa powiatowego w Poznaniu.
Trwa rozbudowa szkoły podstawowej w Kobylnicy w gminie Swarzędz.
Stary budynek, zbudowany ponad pięćdziesiąt lat temu nie spełnia potrzeb
związanych z rosnącą liczbą mieszkańców. Nauka prowadzona jest w systemie dwuzmianowym.
Szkoła zyska dwa nowe skrzydła. W jednym powstanie sala gimnastyczna
z zapleczem, w drugim pomieszczenia dydaktyczne.
Sala gimnastyczna będzie miała około 1500 metrów kwadratowych, będzie w niej
około 100 miejsc na widowni. Oprócz tego będzie salka do gimnastyki korekcyjnej.
W rozbudowywanym skrzydle będzie 10 sal lekcyjnych, będzie sala komputerowa,
będzie pokój nauczycielski, stołówka.
Łączna powierzchnia tego skrzydła to prawie dwa tysiące metrów kwadratowych.
Część sportowa będzie służyć wszystkim mieszkańcom, będą tam organizowane
różnego rodzaju zajęcia i zawody sportowe. Rozbudowa szkoły wiąże się z zakupem
nowego wyposażenia. Inwestycja jest warta prawie 10 milionów złotych.
Zostanie zakończona do maja 2017 roku.
„Tutaj kejtry nie mogą siurać” - to tytuł wyjątkowego konkursu dla mieszkańców
gminy Czerwonak. I nie ma się o co oburzać, bo tak się godo w Poznaniu i okolicach.
Konkurs miał uczestnikom przypomnieć poznańską gwarę, a wszystkim
mieszkańcom zwrócić uwagę na niewłaściwe zachowania.
Chodziło o to, żeby zaktywizować mieszkańców do tego, żeby powiedzieli
co się im nie podoba, co ich gnębi, co ich drażni i wyrazili to graficznie
i w formie takiej nietypowej, czyli w gwarze.
Ponieważ jesteśmy w Wielkopolsce, dużo osób używa gwary, czasami nieświadomie.
Ja chciałam zachęcić do tego, żeby zrobili to świadomie i przy okazji, żeby zrobili
coś dla swojej społeczności.
Zadaniem konkursowym było wykonanie tabliczki z hasłem w poznańskiej gwarze.
Hasłem, które będzie miało większą siłę przebicia niż „nie deptać trawników",
czy „zakaz wyprowadzania psów”.
Któż nie zaduma się przeczytawszy „Nie świgać flaszek i tytek w kierzki”.
To tabliczka przygotowana przez małego Kubę.
Nie lubię jak są śmieci w krzakach, w środowisku, wolę jak jest czysto.
Kuba był autorem jednej z pięciu nagrodzonych prac.
Problem śmiecenia poruszył też Igor.
Wymyśliłem hasło „Nie ćpej klunkrów bez okno, tylko na gymylę”.
Chodzi o to, żeby ludzie nie wyrzucali niepotrzebnych śmieci przez okno,
żeby nie śmiecili i nie wyrzucali w krzaki, tylko do śmietnika.
Później te śmieci na wysypisko pójdą i nie zaśmieci to naszego środowiska.
Karolina nie lubi hałasu. Wyraziła to pięknym hasłem, któremu nadała
nie mniej piękną graficzną oprawę.
Wew samym środyszku nocy nie roztwierać grajkasty na całą epę i nie drzeć kalafy.
Hałasowanie w nocy ogólnie przeszkadza, bo na przykład jak ktoś rano musi wstać
do pracy to nie może się wyspać.
To właśnie ta tabliczka zasłużyła na główną nagrodę.
W konkursie wzięło udział kilkanaście osób. Wszystkie wykonane przez nich
tabliczki zostaną umieszczone w różnych miejscach w gminie Czerwonak.
Spacer przez Puszczę Zielonkę można połączyć z przeżyciami duchowymi.
Taką możliwość stwarza droga różańcowa, która powstała przy trakcie
wiodącym z Wierzenicy do Kicina. Szlak powstał z okazji 1050 rocznicy
Chrztu Polski, choć ma też inne historyczne powiązania.
Od 1812 roku przez 135 lat Wierzenica nie miała swojego proboszcza
i przez ten cały okres administrowali nią proboszczowie kicińscy, którzy tą drogą
łączącą kościół świętego Józefa w Kicinie i kościół świętego Mikołaja
w Wierzenicy podróżowali.
Dziś Kicin znajduje się w gminie Czerwonak, Wierzenica w gminie Swarzędz.
Trzyipółkilometrowa droga łącząca obie wsie wciąż wygląda prawie tak jak
200 lat temu. Wzdłuż niej postawiono dwadzieścia kapliczek.
W każdej znajduje się płaskorzeźba ilustrująca jedną z tajemnic różańca.
Wszystkie są dziełem rzeźbiarza Piotra Wolińskiego.
Ludzie przejeżdżają tamtędy z jednego miejsca do drugiego jadąc i chcemy
po drodze zachęcić do tego, żeby odmawiali różaniec, żeby choćby jedną cząstkę
modlitwy w jakiejś ważnej dla siebie sprawie ofiarowali.
Odmawianie różańca na takim szlaku to niezwykłe przeżycie.
Bardzo pomagają nam te kapliczki w sposób taki graficzny reprezentujące
poszczególne sceny różańca świętego. Bardzo dobrze tutaj się odmawia różaniec.
To jest taki spokojny sposób odmawiania różańca. Można się łatwiej skupić
spacerując po takich drogach wzdłuż kapliczek.
Szlak warto odwiedzić również ze względu na walory przyrodnicze.
Jest to piękna droga, od strony Wierzenicy rozpoczynająca się aleją starych drzew,
dalej wiodąca przez pola. Po obu stronach mamy tereny pagórkowate, fragmenty lasu.
Bardzo urokliwe o każdej porze roku, przy każdym oświetleniu.
Spacer tą drogą może być dodatkiem do wycieczki Szlakiem Kościołów Drewnianych
wokół Puszczy Zielonka, na którym leżą świątynie w Kicinie i Wierzenicy.
Ten sygnał ratuje życie i zdrowie. Domowa czujka tlenku węgla jest najprostszym
sposobem na zabezpieczenie domu przed czadem, który jest śmiertelnie
niebezpieczny dla domowników. Dlatego powiat poznański już kolejny raz
wspólnie z Komendą Miejską Straży Pożarnej w Poznaniu organizuje specjalny konkurs
dla mieszkańców powiatu. Do tej pory w konkursie wzięło udział 1100
mieszkańców powiatu, którym wydano ponad 500 czujek.
Ja chcę, żeby jak najwięcej osób brało udział w tym konkursie, bo sam udział daje
tę świadomość co znaczy niepostrzeżony czad, niezasygnalizowany i że tą czujkę
trzeba albo wygrać w konkursie albo kupić, to są naprawdę niewielkie pieniądze,
a życie i zdrowie jest dużo ważniejsze niż te drobne wydatki.
Czad zabija po cichu, jest bezwonny, bezbarwny i wyjątkowo niebezpieczny.
Zatrucie nim oznacza albo śmierć, albo bardzo poważne uszkodzenia wielu narządów.
Teraz gdy na dworze zrobiło się chłodniej i intensywniej dogrzewamy się
nie zawsze sprawnymi urządzeniami, ryzyko zatrucia nim wzrasta.
Ale musimy pamiętać, że czad jest śmiertelnie niebezpieczny przez cały rok.
Aby wziąć udział w losowaniu czujek wystarczy prawidłowo wypełnić ankietę,
która jest zamieszczona na stronie www.powiat.poznan.pl.
Ankietę konkursową można złożyć osobiście w Starostwie, albo wysłać ją pocztą
lub przesłać elektronicznie. Co dwa tygodnie w Starostwie wśród osób, które
wypełniły prawidłowo ankietę odbywa się losowanie 8 czujek.
Ponad trzystu młodych zawodników rywalizowało w Otwartych Mistrzostwach
Powiatu Poznańskiego w Karate. Uczestnicy reprezentowali 25 klubów,
również spoza powiatu, a nawet spoza województwa. Areną zmagań była
hala sportowa przy Szkole Podstawowej w Zalasewie w gminie Swarzędz.
Od bazowych konkurencji ogólnorozwojowych, czyli od toru przeszkód zaczynając,
przez konkurencje wprowadzające do tradycyjnego ujęcia karate sportowego,
czyli kihon, to są takie tradycyjne techniki i fantomy, czyli prezentacja technik
do walki na worek, po konkurencje docelowe czyli konkurencje, które są rozgrywane
na wszystkich zawodach karate sportowego kat ai kumite.
Kata to jest układ formalnych technik, a kumite to jest wolna walka.
Młodych karateków podzielono na kategorie wiekowe. Najmłodsi mieli po 4 lata,
najstarsi - 17. Karate to sport, który można trenować już w przedszkolu.
Karate bardzo rozwija wszystkie cechy motoryczne. Prowadzi do zrównoważenia
psychicznego, wymusza skupienie, uczy wytrzymałości, uczy też cierpliwości.
Z wiekiem przychodzą kolejne motywacje do trenowania tego sportu i zarazem sztuki walki.
Karate jest moją pasją, dzięki niemu jestem wysportowany.
Na treningach mamy różne ćwiczenia ogólnorozwojowe i dzięki temu można
się rozwijać w różnych kierunkach.
Kumite najbardziej mnie pasjonuje w karate, ponieważ ja lubię się bić.
Podczas zawodów rozegrano w sumie 140 konkurencji.
Imprezę wsparł finansowo powiat poznański.
Najlepsi sportowcy i trenerzy mogą się ubiegać o nagrodę sportową powiatu poznańskiego.
To wyróżnienie przyznawane zawodnikom osiągającym wysokie wyniki sportowe
we współzawodnictwie krajowym i międzynarodowym oraz ich szkoleniowcom.
Wnioski można składać do 14 listopada 2016 roku w Kancelarii Starostwa
Powiatowego w Poznaniu, ul. Jackowskiego 18.
Regulamin dostępny jest na stronie internetowej www.powiat.poznan.pl