168 kilometrów biegiem dookoła Poznania
"Niech żyje rysunek" – wystawa Piotra Sonnenwenda
W powiecie poznańskim też jest jeden pierścień - pierścień rowerowy
dookoła Poznania. Trasa niełatwa do pokonania dla cyklistów.
Są jednak śmiałkowie, którzy postanowili ją przebiec i tak powstał
Bieg Władca Pierścienia.
Już parę lat temu narodził się pomysł, żeby coś takiego zrobić na naszych terenach.
A że mamy gotową trasę, czyli pierścień rowerowy dookoła Poznania,
to wpadliśmy na pomysł, żeby dokładnie na tej trasie zrobić bieg.
Trasa ma 168 kilometrów, czyli nieco ponad 100 mil.
Wytyczony szlak rowerowy ułatwił organizatorom przygotowanie jej
dla biegaczy.
Wymaga przede wszystkim przebiegnięcia bądź przejechania całej trasy
i we wszystkich wątpliwych miejscach musimy to jakoś oznakować.
W naszym przypadku wieszamy taśmę, a na odcinku nocnym dodatkowo na taśmie
są odblaski, żeby w świetle czołówki było to z daleka widać i nikt się nie zgubił.
Biegacze wystartowali z Murowanej Gośliny.
Początek trasy wiódł przez Puszczę Zielonkę.
Po 28 kilometrach zawodnicy zameldowali się na punkcie kontrolnym
i żywieniowym w Promnie.
Przybiegają sztafety, meldują się, mamy tutaj elektroniczny pomiar czasu,
zgłaszamy zawodnika, wymieniają się numerami i biegną dalej.
Punkt odżywczy: dajemy izotoniki, herbata, woda, pomarańcze, banany,
krakersy, rodzynki – takie regeneracyjne.
Na razie spokojnie. Pierwszy etap długi, także jest czas na rozgrzewkę.
Ja uważam, że ten bieg się zaczyna tak po stu kilometrach, wtedy się okazuje
kto co ma w nogach, a może coś komuś brakuje, pierwsze kryzysy.
Sto mil kwalifikuje się jako ultramaraton.
Biegacze z klubu Maniac Poznań już rok temu przebiegli trasę pierścienia
i przygotowali bieg. Organizację pierwszego oficjalnego biegu wsparł
finansowo powiat poznański w ramach projektu z otwartego konkursu ofert.
Taki dystans wymaga solidnego przygotowania i odpowiedniej taktyki.
Rozłożenie sił równomierne od początku. Tutaj nie ma co się oszukiwać -
za szybko się zacznie, to jest ryzyko, że się nie skończy.
W biegu indywidualnym pobiegło 27 zawodników.
Dla mnie wyzwanie życia, bo spełniam moje marzenie.
Kiedyś przebiegłem 110 kilometrów, teraz stwierdziłem, że mając ponad
40 lat chciałbym spełnić swoje kolejne marzenie i przebiec dystans 168.
Z pierścieniem zmierzyły się też sztafety.
W sztafecie biegnie 8 osób. Mamy pełną obstawę.
Zmiany dokonujemy na punktach kontrolnych, które są wyznaczone.
Najdłuższy dystans pokonuje Dominik - 28,5 km, pozostałe odcinki to około 20 km.
Stwierdziliśmy, że to jest świetna impreza o fantastycznej atmosferze.
Jest świetna pogoda, świetna trasa. No nic, tylko biegać, więc stwierdziliśmy,
że startujemy i biegniemy.
Trasa pierścienia prowadzi przez kilkanaście gmin powiatu poznańskiego.
Wiedzie przez pola, lasy, brzegi jezior, wioski i miasteczka.
Pozwala obejrzeć wszystko co najciekawsze w okolicach Poznania.
Biegacze mijając te atrakcje zaliczali kolejne z siedmiu punktów kontrolnych.
Dla sztafet to miejsce zmiany zawodników, dla biegaczy indywidualnych możliwość
złapania chwili oddechu, uzupełnienia płynów i minerałów.
W Kórniku był tak zwany przepak, czyli przygotowanie się do biegu nocnego.
Żeby się ubrać cieplej, coś zjeść. Tak jak tutaj była zupka.
Czapeczka, bo wiadomo, teraz będzie temperatura niższa.
Sztafety biegły w szybszym tempie. Pierwsze zameldowały się na mecie
już po czternastu godzinach.
Pierwszy raz doświadczenie w nocy, chciałam tego doświadczyć i jest fajnie.
Przed świtem bieg zakończył pierwszy zawodnik indywidualny.
Zdobycie pierścienia zajęło mu 18 godzin i 37 minut.
Nogi nie chcą biegać, ale głowa mówi, że mają biec i idą do przodu.
Trasa jest wcale nie taka łatwa, dlatego, że dużo jest podbiegów,
ale fajna trasa, żeby się sprawdzić na takich długich dystansach.
Jest bardzo dobra.
Po niespełna 40 minutach linię mety minął drugi władca pierścienia.
Zrobiłem swoje. Liczyłem na 20 godzin, jestem trochę wcześniej, także
więcej nie dało się wydusić dzisiaj. Myślę, że jest ok.
Czas nie był najważniejszy. Liczyło się dotarcie do mety,
a to udało się 18 biegaczom. Rowerowy pierścień dookoła Poznania
jest już nie tylko rowerowy i ma nowych władców.
„Niech żyje rysunek” to tytuł wystawy Piotra Sonnewenda
w Galerii Miejskiej w Mosinie.
Kilkanaście rysunków jest przeglądem szerokiego spektrum twórczości
i zainteresowań artysty.
Interesuję się wszystkim i wieloma formami, które nie mają ze sobą nic wspólnego,
tu jest wybór paru tematów. Portret nie ma nic wspólnego z poduszką,
poduszka nie ma nic wspólnego z tłustym facetem, tłusty facet
nic nie ma wspólnego z Rembrandtem.
Piotr Sonnewend pochodzi z Poznania. Od niemal 40 lat mieszka w Niemczech.
Jest scenografem, performerem, tworzy litografie i rysunki.
Na mosińskiej wystawie można obejrzeć prace inspirowane autoportretami Rembrandta,
martwe natury, portrety ludzi i … świń.
Decyduje sytuacja w której ta osoba, czy ten portret zaistniał w moim umyśle,
w mojej wzrokowej percepcji i jeśli to mnie zainteresuje – sytuacja z ciekawym
światłem, ciekawym cieniem, ze strukturą, to próbuję to przenosić na język rysunku,
na język grafitu, język ołówka, gumy do mazania i terpentyny.
Wystawę w Galerii Miejskiej w Mosinie można oglądać do końca kwietnia.