Monika Koralewska: Wierzę, że dobro do nas wraca

– Jest taka sentencja „Pomagając innym, pomagasz i sobie”. I tak właśnie jest ze mną. Praca społeczna daje mi poczucie sensu – mówi Monika Koralewska, laureatka Nagród Starosty Poznańskiego w kategorii „Inicjatywy Obywatelskie”.

Kiedy poczuła Pani w sobie tak zwany gen społecznika? W jakie inicjatywy się Pani angażowała?
– Wszystko zaczęło się od treningów piłkarskich mojego syna. Przez sześć lat pełniłam społecznie funkcję kierownika drużyny. Braliśmy udział w wielu turniejach, lecz wysokie opłaty wpisowe za te bardziej prestiżowe okazały się barierą. Wtedy wraz z grupą rodziców założyliśmy Stowarzyszenie „Sport na Plus”, którego celem było pozyskiwanie środków na spełnianie marzeń młodych piłkarek i piłkarzy. Z czasem dziecięce pasje się mnożyły: organizowaliśmy turnieje szachowe, biegi dla najmłodszych oraz zajęcia ogólnorozwojowe z elementami zapasów. Gen społecznika rozgorzał we mnie na dobre w 2016 roku, gdy obok prowadzenia stowarzyszenia i projektów dla dzieci zaangażowałam się w Szlachetną Paczkę na terenie gminy. Wtedy po raz pierwszy poczułam, jak wielką radość i sens wnosi pomoc innym – zwłaszcza dzieciom i lokalnej społeczności.

I tak jest do dzisiaj?
– Praca przy tych różnorodnych inicjatywach uświadomiła mi, ile jeszcze można zdziałać w gminie. W 2019 roku zainicjowałam powstanie Centrum Wolontariatu przy Ośrodku Pomocy Społecznej w Suchym Lesie, które z sukcesem działa do dziś, wspierając lokalne inicjatywy, rodziny dysfunkcyjne i świetlice opiekuńczo-wychowawcze. Organizacja ta szczególnie angażuje młodzież. Wspólnie z nimi zrealizowaliśmy wiele ciekawych wolontariatów, nie tylko sportowych, bo na przykład po latach przerwy reaktywowaliśmy sztab Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. W międzyczasie pojawiły się projekty dla kobiet, takie jak „Sucholeska Kobieta Aktywna”, we współpracy z Centrum Kultury w Suchym. Był też jeden bardzo wyjątkowy wolontariat – Wings For Life, dzięki któremu spełniłam marzenie mojego syna. W dniu finału, obsługując biuro zawodów, poznaliśmy bowiem Adama Małysza! Uścisk dłoni mistrza oraz wspólne zdjęcie….. bezcenne.

Która aktywność przyniosła Pani największą satysfakcję?
– W głowie siedzi mi pewna sentencja „Pomagając innym, pomagasz i sobie”. I tak właśnie jest ze mną. Praca społeczna daje mi poczucie sensu. Wierzę że dobro, które dajemy, wraca do nas, czyniąc świat lepszym miejscem.

Łatwiej pomagać robiąc to bardziej formalnie, na przykład w ramach organizacji pozarządowych?
– Zdecydowanie tak. Mam tutaj na myśli przede wszystkim możliwość pozyskiwania grantów, które pozwalają realizować naszą misję.

Zdobywanie zaufanie mieszkańców nie jest wcale takie proste. Jakie cechy powinien mieć lokalny lider?
– Lokalny lider to nie tylko wizjoner z pomysłami. Taka osoba musi mieć przede wszystkim charyzmę, by porwać za sobą mieszkańców, w tym młodzież, do wspólnego działania. W moim przekonaniu powinien być autentyczny i empatyczny. Wczuwać się w potrzeby społeczności. Zawsze działać w zgodzie ze swoimi wartościami. Jego słowa znajdują odzwierciedlenie w czynach, co buduje trwałe zaufanie i wiarygodność.

Czym się teraz Pani zajmuje?
– Obecnie współpracuję z Fundacją Zakłady Kórnickie, która realizuje projekty edukacyjne, sportowe i kulturalne inspirowane dziedzictwem Rodu Działyńskich i Zamoyskich.

W swojej działalności ogranicza się Pani tylko do gminy Suchy Las?|
– Początkowo moje działania były faktycznie skupione wyłącznie na terenie mojej gminy, jednak z czasem okazało się że moja działalność wykracza poza Suchy Las. Obecnie obejmuje nie tylko powiat poznański, ale również Wielkopolskę, co jest dla mnie dużym zaskoczeniem. Nigdy nie sądziłam że będę robić tyle wspaniałych rzeczy.

A co z wolnym czasem?
– Każda wolna chwila, którą mam pomiędzy projektami, spędzam w podróży. Uwielbiam odkrywać nowe miejsca, kultury oraz lokalną kuchnię. Ale są też miejsca, do których chętnie wracam, bo mam z nimi dobre wspomnienia związane z moją mamą czy synem. Jednym z nich jest Świnoujście. Lubię też książki. Jestem fanką Harlana Cobena. Mam jego całą serię w domu. Wolne chwile spędzam też z moim oczkiem w głowie, czyli psem Leonem.

Rozmawiał: Tomasz Sikorski